Maarten Baas

“Met zijn afstudeercollectie Smoke brak hij vrijwel direct door. Maarten Baas lijkt een nonchalante ontwerper die maar wat aanrommelt, maar blijkt heel gericht vorm te geven. Hij vaart op zijn intuïtie en waardeert bovenal de schoonheid van het onvolmaakte en het onverwachte.”(Peter van Kester)

Maarten Baas is een echte doener en ontwerpt met zijn handen. Voorbereidende schetsen maakt hij nauwelijks en ook de computer gebruikt hij weinig. Dus was het niet vreemd dat hij in 2006 meubels ging kleien, spontaan als een kind. Hij begon industriële klei aan te brengen op een metalen binnenkern die hij daarna kleurde en polijste. De collectie werd in felle kleuren uitgevoerd en omdat Baas geen mallen gebruikt, zijn het allemaal unieke stukken. Er ontstond een uitgebreide familie, compleet met ventilatoren, waarvan onderdelen zijn opgenomen in de collecties van het Stedelijk Museum Amsterdam en het Musée des Arts Decoratifs in Paris. Baas verzorgde ook speciale edities, onder meer voor Louis Vuitton and Berluti. Hij ontwierp in 2011 samen met Bertjan Pot en Walter van Beirendonck de collectie CLAY furniture specials. Toen de CLAY collectie 10 jaar bestond is er een serie uitgebracht van 2 bronzen modellen, gepatineerd en gepolijst en elk in een oplage van 10 exemplaren. Voor restaurant Mendini in het Groninger Museum ontwikkelde Baas stoelen, tafels en verlichting. Omdat deze stukken intensief worden gebruikt, zijn ze niet alleen aan de buitenkant gelakt, maar is de klei gepigmenteerd d.w.z. tot op de kern gekleurd. (Plain CLAY)

“Baas vernielt niet alleen meubels, hij maakt ze ook zelf, waarbij hij soms minder voor de hand liggende materialen gebruikt. De serie Clay bestaat, zoals de naam al doet vermoeden, uit meubilair van synthetische klei. Alle tafels, stoelen en banken in het MendiniRestaurant van het museum stammen uit die serie. In de tentoonstelling zijn kleien ventilatoren te zien, die Baas speciaal voor het museum maakte. Ze werken perfect, wat gezien het materiaal toch best opmerkelijk is. Clay maakt duidelijk dat vergankelijkheid een terugkerend thema is in Baas’ werk.” (Evert-Jan Pol)